Çdo fillim marsi sjell me vete një nga traditat më të dashura të rajonit tonë: veroren. Fijet e thjeshta të bardha dhe të kuqe, që shumë prej nesh i mbajmë mend të lidhura në kyçin e dorës nga gjyshet apo mamatë, janë bërë prej kohësh simboli i ardhjes së pranverës dhe i urimit për shëndet gjatë vitit.
Tradita e verores lidhet me një histori të vjetër ballkanike dhe besohet se e ka prejardhjen nga Bullgaria, ku njihet me emrin “martenica”, nga fjala “mart”, që do të thotë mars. Për bullgarët, ngjyrat e para të pranverës janë pikërisht e bardha dhe e kuqja: e bardha simbolizon pastërtinë dhe fillimet e reja, ndërsa e kuqja jetën dhe energjinë. Bashkimi i këtyre dy fijeve përfaqëson kalimin nga dimri drejt pranverës.
Sipas traditës, veroret përgatiteshin nga gruaja më e moshuar e familjes. Ajo ua lidhte fëmijëve në dorë në mëngjesin e 1 marsit, si një bekim që të rriteshin të shëndetshëm, “të bardhë e me faqe të kuqe”. Në shumë familje veroret nuk u vendoseshin vetëm njerëzve: ato lidhnin edhe pemët në kopsht, kafshët shtëpiake apo sende të rëndësishme të shtëpisë, me dëshirën që viti të sillte mbarësi dhe begati.
Me kalimin e kohës, verorja u pasurua edhe me elementë të tjerë simbolikë. Një rruazë bojëqielli vendosej për të mbrojtur nga syri i keq, një monedhë e vogël për fat dhe pasuri, apo edhe një thelpi hudhër për të larguar energjitë negative. Kështu, çdo verore bëhej unike dhe mbante brenda saj një kuptim të veçantë.
Fillimisht ajo konsiderohej si një lloj nuseje mbrojtëse kundër forcave të liga. Sot, megjithatë, kuptimi i saj është bërë më i thjeshtë, një shenjë e pranverës dhe një urim për shëndet dhe fat.
Sipas zakonit, verorja mbahet në dorë deri në momentin kur shfaqet dallëndyshja e parë e pranverës. Atëherë hiqet dhe lidhet në një degë peme që dallëndyshet ta vendosin në foletë e tyre, një gjest i vogël që lidh traditën me ritmin e natyrës, ashtu siç na e kanë treguar gjithmonë gjyshet.